Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

χάικου του χειμώνα που έρχεται

Μες στην ανέμο
Θύελλα οι κραυγές σαν
Ψίθυροι μοιάζουν

ή 

Α κι έπειτα ω

Στην ομίχλη χάσαμε
Φωνούλες δυο. Α

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Τσεκ

Deep Blue
Stockfish
AlphaZero.
Κι όμως κανένα τους, 
μέχρι τώρα, δεν μπόρεσε
την αρχαία να πετύχει 
μαγεία που 
τα χέρια γυμνά 
εφαρμόζουν, όταν, ένα,
ένα, τα ανθρωπόμορφα 
κομμάτια αφαιρούν λες 
και είναι
θεοί.

ένα όνειρο


Τα παιδιά με φωνάζουν στον κήπο
Βιάσου, κατέβα να παίξεις!
Μα εγώ να τρέξω διστάζω
Και βλέπω τα φώτα που σβήνουν
Τη μνήμη, παυσίλυπη νύχτα.

Κι αμέσως σκηνή φωτισμένη,
Στήθη αιματόχρωμα μάτια,
Πυκνή κι ανέμελη κόμη,
Μα λίγο πριν πέσει η αυλαία
Ο φίλος στις σκάλες ζυγώνει
Ποιος τον ακούει; ποιος τρέχει

Σ’ ένα τοπίο πλατύ, κοιμισμένο,
Σαν πίνακα άδειο, σαν βλέμμα
Με πρόσωπο δίχως, πως ήτανε
μνήμη φαντάζει, που απέμεινε
Όνομα, που λίγο λίγο με χνώτο
Στο τζάμι, σβησμένο, μου μοιάζει.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Cricket - Χειμερινή ώρας ζώνη



Έχει μπει Νοέμβρης κι
ένας μόνος επιζήσας του φθινοπώρου,
γρύλλος, σαν πέσει η νύχτα, 
γρυλλίζει στον ακάλυπτο.

Η φωνή του ίσα που ξεχωρίζει,
απ’ το βουητό της λεωφόρου,
τους καμικάζι στα παραδρόμια, 
τις φωνές, στις πόρτες, των γειτόνων

Μπαίνει απ' το αμόνωτο παράθυρο του μπάνιου,
η φωνή του γρύλλου.
Διασχίζει διαδρόμους κι ανατριχιάζει έπιπλα,
η φωνή.
Ξεγλιστρά του βόμβου των συσκευών,
που κάθε τι ξένο το συγχρονίζει
Και κάθεται κατάκοπη στ' αφτί μου.

Τι θες; Ποια λαχτάρα σ' έσπρωξε εδώ;
Το παιδί που σ' έχασε, όχι
Aνάγκη ποια; Τα λύτρα,
ούτε, της σιωπής.
Μήπως ένας
αύγουστος άγρυπνος,
μια υπόσχεση σχεδόν ξεχασμένη,
ένα πρόσωπο που φοβάται να λησμονηθεί;

Δεν μπορώ να πω.
Η φωνή του γρύλλου κουράστηκε. Ίσως από τις
μάχες με τις εκπομπές και τα πεσμένα φύλλα.

Κι εξάλλου
τώρα, με τις καταιγίδες, σώπασε.