προσφώνηση

κι αν όλα έχουν ειπωθεί τόσο,
ώστε σαν τριμμένα ρούχα δεν αντέχουν στο φόρεμα

στη μέσου του καιρού ας σταθούμε
μήπως και αφουγκραστούμε
-αν και όσο γίνεται-
τ' ανείπωτο ή έστω
αυτά που δεν λέγονται.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ετρόμαξα θ'

ξύπνησα ευθυτενής ακριβώς ως αρμόζει
άρχων των τετριμμένων.
έπειτα από εκείνη τη θ-[...]
μαλακός.συνωμότης εν τη απάτη


μια φορά φυγάς για πάντα.κι αν το σκότος εσχίσθη
ενώπιον μου το θ-
το θ-
ως ίζημα πια μια λυπογόνος κύστη.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

όμορφη πόλη

τα μάτια στερέψαν κι η ψυχή μας ερήμωσε
κι ήταν αυτό μονάχα που πόνεσε
ότι καθόλου δεν βρήκε ο πόνος χώρο


ως και τα χέρια ξεράθηκαν-γκρίζα κλαδιά
γκρίζα σαν ζώνες διάβασης.ο δρόμος που
διαβήκαμε διακεκομμένος, εκατέρωθεν


δηλαδή προσπελάσιμος! ποια βαθύτης 
μου λες και ποιο ρήγμα;ποιες ρίζες 
και ποιο σωτήριο αίνιγμα;! αχνοφέγγουμε


και δεν είναι πια 
ο φόβος μου άλλος παρά
τα μάτια που ερήμωσαν κι ψυχή,μας,
που στέρεψε.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

χάικου για το φθινόπωρο

μην το τσάι στρα-
γγίξεις!άσε το υπό-
λοιπο δικό του

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

αναδίπλωση

Ομορφιά μάλλον είναι το νόημα που κάποτε κατάπιες κι
ύστερα έμεινες να
ξερνάς τρία μερόνυχτα όσο ο νεροχύτης γέμισε
με την αίσθηση του ατελούς


κάτω απ'τα μαυρισμένα νύχια ανάμεσα από ξεριζωμένες
τούφες, με τις ανάσες του σώματος
τρία και τέσσερα λεπτά στάθηκες
 μετρώντας μόνο με το νου


τί ήταν εκείνο που σε συγκλόνισε; σε ποιον χτύπο ακριβώς;
έγινες κύριος όταν δεσμώτης.οκτώ κάνοντας-
να πεις η ομορφιά 


σε εξόρισε στο μη 
αφάνισε σε; αυτή η ελάχιστη στιγμή
που καθηλώθηκε στο παρμπριζ η σταγόνα τρέχοντας εσύ κι
εκείνη ακίνητη στην ενατένιση του ιλίγγου


οι υαλοκαθαριστήρες έρχονται.
κι εγώ ταξίδεψα ήδη αρκετά ανάμεσα στην κίτρινη νύχτα
και τα φυλλώματα της αφωνίας


έπηξα. ο πατέρας μου ετοιμόγεννος με τα στήθια κρεμασμένα
ένα πρωινό φουσκωμένο κι εγώ από πάνω να
κρέμομαι


τώρα μπορώ να πω σε κάθισα στα γόνατα μου
κι ήσουν υποφερτή
σε δάγκωσα και χάθηκαν όλα προς τα πίσω
προς τα κάτω, κύλησαν

*edit  το χουμε ξαναπεί: η προσπάθεια να κυριαρχήσεις στη συγκίνηση τόσο δύσκολη
όσο να πλάσεις τη ζωή σου απ'την αρχή
κι αν μιλούσα άλλη γλώσσα θα στο 'λεγα σίγουρα αλλιώς.
αναδίπλωση λοιπόν αφού αυτή η ομορφιά δεν αντέχεται
αυτή η ομορφιά σπρώχνει το νοήμα έξω από τα εγγενή του όρια
δίχως καθόλου να το ξανακαινουργιώνει
αυτή σε διώχνει έξω από το χρόνο ώστε άλλη μια φορά να πεις
δεν είμαι, δεν είμαι καθόλου.